Ik merk dat hoe ouder ik word, ik meer en meer zoek naar ‘betekenis’; ik wil niet te vrijblijvend door het leven gaan en alles als vanzelfsprekend beschouwen. Ik weet dat ik een dikke gelukzak ben: ik ben geboren in België, waar geen oorlog is, waar er geen sociale of economische problemen zijn die me dwingen elders het geluk te zoeken. Ik heb kunnen studeren en kan nu leven van het fijnste werk ooit. Ik zit in een luxepositie. En dat besef ik steeds meer en meer. Soms bezorgt me dat een beetje een schuldgevoel, als ik merk hoeveel mensen dagelijks moeten worstelen om de dag door te komen. Hoeveel mensen op de vlucht zijn, voor welke situatie dan ook. Hoeveel mensen anno 2018 nog steeds worden afgerekend op hun huidskleur of hun naam, of geaardheid. En ik heb geen verdienste aan mijn geaardheid, huidskleur of naam, maar toch biedt die me meer kansen in deze wereld. Dat is niet eerlijk.
En nog een grote luxe die ik heb: ik ben gezond (toch voor zover ik weet).
Ik had me voorgenomen om dan ook de balans voor mezelf een beetje in evenwicht te brengen: het vele geluk dat mij te beurt valt, een beetje door te geven. Ik weet dat er échte helden zijn in de wereld, die fantastische dingen doen voor andere mensen en daar kijk ik enorm naar op. Ik ben er van overtuigd dat we allemaal iéts kunnen doen, hoe klein dan ook. En dat we dat ook moéten doen, om die grote oneerlijkheid die heerst in de wereld een heel klein beetje teniet te doen.
Moederdag kwam dichterbij en plots wist ik wat mij te doen stond. Ik krijg regelmatig eens een mailtje van iemand die zijn of mama een fotoshoot cadeau wil doen, omdat dat vaak voor mama’s het mooiste cadeau is: enerzijds een moment samen met de kinderen en dat dat moment anderzijds wordt vastgelegd op de gevoelige plaat. Zodat mama dat moment kan blijven koesteren.
Voor niet alle mama’s is Moederdag de vrolijkste dag; ik dacht bijvoorbeeld aan mama’s wiens kind ziek is. Als mama voel je je dan machteloos en dat lijkt me vreselijk. Dus dacht ik: ik probeer die mama’s en hun kind een mooi momentje te geven én ik leg het vast om eeuwig te kunnen koesteren. Dus contacteerde ik het kinderziekenhuis van Gasthuisberg met mijn plan: ik wilde een soort van ‘fotobooth’ opstellen, een decor waarin de kinderen en hun mama’s even konden ontsnappen. Ik wilde een klein stukje sprookjesbos bouwen, met heel veel bewoners. En de mama’s konden zelf kiezen welke bewoners ze mee op de foto wilden. Ik kreeg een heel enthousiast antwoord terug van het kinderziekenhuis en toen ging het snel. Praktische afspraken werden gemaakt en ik trommelde twee fantastische assistentes op om me te helpen die dag: mijn nichtje Amélie en lieve vriendin Ine.

Zonder deze twee topdametjes was het me niet gelukt. Maar ook door het ziekenhuis werden we fantastisch ondersteund en meer bepaald door An, onthaalmedewerkster van het kinderziekenhuis. Zij leidde alles in goede banen en ging langs op alle kinderafdelingen om onze actie te verspreiden.

Ons fotodecor stond op de afdeling “zuigelingen”, met het allerleukste verpleegteam, echte heldinnen die elke dag de kinderen (en hun ouders) de best mogelijke verzorging geven:

Ik deel met jullie graag wat foto’s van enkele modellen van die dag:

Het was een heel vrolijke dag. Ik was op voorhand wat bang dat mijn hart vaak zou breken, maar uit zelfbescherming heb ik nooit gevraagd waarom de kinderen opgenomen waren in het ziekenhuis. Ik kan me voorstellen dat zowel mama als kind het wat moe worden om alles uit te blijven leggen, dus deed ik zoals ik altijd doe bij een kindershoot en liet ik de kinderen gewoon kind zijn en de ouders gewoon fiere ouders. 😉
Bij niet alle kinderen waren er even grote medische zorgen.
Na de shoots in het decor ging ik langs op de kamers van de kinderen die niet in lokaal geraakten. Ook daar heb ik de liefste en mooiste kinderen mogen fotograferen. En stelde ik geen vragen die met ziek-zijn hadden te maken. Ik merkte natuurlijk zelf ook wel dat bepaalde kindjes het erg moeilijk hadden, maar desondanks bleven ze zich heel sterk houden en wilden ze graag op foto (en ook de foto bekijken op mijn camera). 🙂

Maar vanochtend ging mijn telefoon; een medewerkster van het kinderziekenhuis wilde me even laten weten dat één van de kindjes die ik had gefotografeerd afgelopen nacht is overleden. De ouders hadden haar verteld dat ik was langsgegaan op de kamer zondag en dat ze heel erg uitkeken naar de foto’s. Omdat het de laatste beelden waren van hun kind. Ik had ook wat gezinsfotootjes gemaakt en daar verlangden ze naar.
Toen ik de telefoon aflegde, brak mijn hart wél. In duizend stukken. Want ondanks het feit dat ik deze mensen maar heel eventjes had ontmoet, voelde ik een klein stukje van hun verdriet. Ik kan me niet inbeelden hoe hartverscheurend het voor hen moet zijn om hun lieve kindje te moeten afgeven. Het maakt me bijzonder nederig dat ik dit voor hen kon doen.
Terwijl de tranen van mijn wangen bollen typ ik dit bericht neer. En ik wil het heel graag opdragen aan Noor. Het ga je goed, lieve meid.

(Noor staat niet op één van deze foto’s.)