Op 23 maart postte ik een eerste beeld uit mijn #StaySaneSeries op instagram. Nog een beetje verontschuldigend op dat moment, omdat het iets heel anders was dan wat ik doorgaans op mijn profiel plaats. Mensen staan centraal in mijn werk, maar sinds een week kon ik geen mensen meer ontmoeten. De eerste week van de lockdown kreeg ik veel binnen: oneindig veel whatsapp berichtjes van vrienden die hun angsten en frustraties deelden, 24/7 nieuwsupdates, meningen en opinies over de maatregelen, collega-ondernemers die plots allerhande online diensten aanboden, … mijn hoofd stond op ontploffen. Het mooie lenteweer en de ontluikende natuur dwongen me naar buiten. Ik liet de smartphone thuis, maar nam wel mijn camera mee. Door het toestel in handen te hebben, merkte ik hoe hard ik het miste om beelden vast te leggen. Mijn job is om verhalen vast te leggen door de lens van de camera. Die verhalen zijn vaak heel concreet: een verhaal van liefde tussen twee mensen, het verhaal van een ondernemend iemand met een passie en ambitie. Nu had ik mijn camera vast, maar wist ik niet welk verhaal ik moest vertellen. Tot ik de tijd nam om te kijken. Tot ik de tijd nam om te zien dat er duizend-en-één verhalen te vertellen zijn. De verhalen waar we doorgaans aan voorbij gaan, omdat we zo gefocust zijn op ons vooraf vastgelegd doel. Mijn nieuwe doel werd: mijzelf niet laten gek maken. Dat werd mijn nieuwe verhaal. Dus legde ik alles vast wat mij hielp niet gek te worden. #StaySaneSeries
En ik merk dat de reeks kleine subreeksjes vormt, van week tot week. Ik houd namelijk erg van concepten. Ik schep graag een kader, dat helpt me ook om niet gek te worden van de duizenden ideeën in mijn hoofd. Elk idee krijgt een plaats, binnen een bepaald concept. Zo creëer ik een
structuur in de chaos. En dat is waar deze hele reeks uiteindelijk om draait. In de eerste week was het de rust die ik wilde vasthouden. De tweede week werkte ik uitsluitend in zwart-wit. In de derde week stonden zelfportretten centraal, nog steeds in zwart-wit. In de vierde week wilde ik dan vooral weer kleur vieren. De vijfde week was een stillere week, want toen was ik bezig met een creatief zijproject. En in de zesde week zal het draaien rond het onzichtbare zichtbaar maken. Daarin wil ik vooral werken met kleine getekende animaties die ik toevoeg aan foto en video. Iets waar ik in de derde week ook al een keer mee experimenteerde. Iedere week is een vervolg op de volgende week. Het wordt een soort van beeldenketting die doorheen de weken evolueert. Want de nood die ik in het begin het hardst voelde: het ontsnappen aan de vele online prikkels, dat lukt me intussen vlot. De nood die ik nu voel is het gemis in beeld brengen. De reeksen tonen mijn persoonlijk verwerkingsproces. En nu heb ik het gevoel dat ik de situatie aanvaard en ik probeer er nu uit te halen wat er in zit. En hoe langer ik kijk, hoe mooiere dingen ik zie.
De zaken worden niet meer helemaal hetzelfde als voordien. Maar dit is ook een kans om opnieuw te beginnen. En aangezien we massaal aan het begin van een nieuw jaar voornemens maken, is dat toch iets waar we naar hunkeren? Een nieuwe start? Wel, hier is ie. En ik grijp hem met beide handen.
It’s a new dawn, it’s a new day, it’s a new life.

Ik maakte ook dit filmpje over een geheim dansfeest.

Alle foto’s en video’s zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet gebruikt worden zonder uitdrukkelijke toestemming van de maker, Vicky Bogaert.